Uçsuz bucaksız bir çölün ortasında, altın sarısı renginde parıldayan sayısız kum tanesi arasında yaşıyordu Savruş. Güneşin altında, bu sonsuz kum denizi bir mücevher gibi ışıldar, rüzgar çıktığında yüzeydeki kumlar dalgalanarak denizin köpüklerini andırırdı. Her bir kum tanesi, bu dalgalanmanın parçası olurken, Savruş bu hareketin derin anlamını çözmeye çalışırdı. Rüzgar her estiğinde, diğer kum taneleri bir araya toplanıp bir set oluşturur, hareketsiz kalmayı tercih ederdi. Savruş ise rüzgarın çağrısına karşı koymaz, kendini onun akışına bırakırdı.
Bir gün, rüzgar her zamankinden daha güçlü esti ve Savruş havalanarak çölden uzaklaştı. Yükselip alçalırken düşünüyordu: “Hareket etmek, bana neyi gösterecek? Bir kum tanesi, gerçekten var olmanın ötesinde bir anlam bulabilir mi?”
Savruş, sonunda yemyeşil bir ormana vardı. Burada her şey hareket halindeydi; yapraklar rüzgarla dans ediyor, kuşlar şarkılar söylüyor, karıncalar toprağın içinde koşturuyordu. Bir yaprağa düşen Savruş, çevresindeki bu ahenk karşısında hayranlık duydu. O sırada yaprağın bağlı olduğu ağaç, düşük bir tonda konuştu: “Burada her şey bir döngünün parçası. Yapraklarım düşer, toprağa karışır, yeni bir hayata dönüşür. Senin hikayen nedir, kum tanesi?”
Savruş, ağaçtan gelen bu soruya bir yanıt veremedi. Kendisi de hikayesini bilmiyordu. Ama çevresindeki her şeyin birbirine bağlı olduğunu fark etti. “Belki de varoluş, bir bütünün parçası olmak demektir,” diye düşünüyordu. Rüzgar, yeniden esti ve onu ormandan alıp daha yüksek bir yere, bir dağın zirvesine bıraktı.
Dağın zirvesinde hava soğuktu ve her şey durgun görünüyordu. Ancak dikkatle bakıldığında bu durağanlığın altında büyük bir hareket vardı. Kar taneleri yavaşça eriyor, eriyen kar damlaları akıntılara karışıyor ve bu akıntılar bir nehir yaratıyordu. Savruş, bir kar tanesinin eriyip kaybolmasına şahit oldu. O anda bir ses duydu: “Bizim varlığımız kısa, ama anlam doludur. Erir, toprağa karışır, nehri yaratırız. Hareketimiz evrenin döngüsüne hizmet eder.”
Savruş, bu sözlerin etkisiyle şöyle düşünmeye başladı: “Eriyen bir kar tanesi bile bu büyük döngünün parçasıysa, benim hareketim neyi yaratıyor? Bir kum tanesi olarak ben de bu evrensel hikayede bir yer bulabilir miyim?”
Bu düşüncelerle rüzgarın kanatlarında taşınırken, her yeni yolculuk ona evrenin hikayesinden farklı bir bölüm sunuyordu. Günler geçti ve rüzgar onu büyük bir vadiye taşıdı. Vadi, yüksek dağların arasında, binlerce yıl boyunca akarsuların şekillendirdiği bir sanat eseriydi adeta. Vadinin derinliklerinden akan suyun sesi, eski ve bilge bir şarkı gibiydi. Burada Savruş, toprağa kök salmış yosunlarla tanıştı. Yosunlar, yavaş ama kararlı bir şekilde suyun getirdiği mineralleri özümsüyordu. Bir yosun Savruş’a şöyle dedi:
“Zaman bizim için bir nehir gibi akıp geçer. Biz, onun yavaş ve sabırlı ellerinde şekilleniriz. Hareket, her zaman hız gerektirmez, bazen sadece beklemek de bir harekettir.”
Savruş bu sözler karşısında durup düşündü. Hızla hareket etmekten ve rüzgarın onu bir yerden bir yere taşımasından farklı bir şey öğreniyordu: Bazen hareket, varlığını derinleştirmek ve sabırla büyümek anlamına gelebilirdi. Bu düşüncelerle vadiyi geride bırakırken, bir kez daha rüzgarın kollarına kendini teslim etti.
Bu kez rüzgar onu okyanusun kıyısına bıraktı. Okyanus, çölün ve dağın sessizliğinden farklı bir kaos içindeydi, ama bu kaos kendi dengesini yaratıyordu. Mercanlar, denizanası ve balıkların uyumu, Savruş’a şunu fark ettirdi: Hareket, sadece bir karmaşa değil, bir uyumun da ta kendisidir.
Bir denizanası, Savruş’a yaklaşıp fısıldadı: “Biz burada hareketle yaşarız. Dalgaların ritmi, nefesimizdir. Ama bu hareketin bir kaosu yoktur; hepsi bir bütünün parçasıdır. Sen de bu bütünü tamamlayan bir şeysin.”
Savruş, denizanasının sözlerini düşünürken, okyanusun sakin ama devinimli yapısını gözlemledi. “Belki de varoluş, sırf kendi hareketimizle anlam bulmaz,” dedi. “Belki hareketimiz, bir başkasının yolculuğuna alan açar.”
Okyanusun derinliklerinde geçirdiği bu süre boyunca Savruş, mercan resiflerinde yaşayan binlerce küçük organizmanın nasıl birlikte yaşadığını izledi. Bu organizmaların her biri, kendi varoluşuyla resifin devamlılığını sağlıyordu. O sırada bir mercan polipi Savruş’a seslendi: “Birlikte var olmak, uyumun ve hareketin en güçlü ifadesidir. Senin rüzgarla savruluşun bile, evrenin bu büyük uyumunun bir yankısıdır.”
Rüzgar, Savruş’u bir başka durakta beklenmedik bir yere taşıdı: bir çöl fırtınasının ortasına. Kum taneciklerinin birbirine karıştığı bu kaosun içinde, Savruş hem kendi varlığını hem de diğer kum tanelerinin benzersizliğini yeniden keşfetti. Fırtına dinince, bir başka çölün serinleyen sabahına bırakıldı. Burada, yıldızların altında kum tepelerinin gölgeleriyle dans ettiği bir sessizlik vardı. Savruş, bu dinginlik içinde, evrenin her hareketinin aslında bir yankı olduğunu fark etti.
Yıldızlar göz kırparken, Savruş hayatında ilk kez kendini bir bütünün tam kalbinde hissetti. “Her bir yıldız, bir yolculuğun işaret fişeği gibi,” diye düşündü. “Belki benim hareketim de birilerinin görmediği bir ışık yayıyordur.” Yıldızların altında derin bir nefes aldı ve içinde ilk kez bir rahatlama hissetti: Hareket etmek sadece bir arayış değil, bir varış da olabilirdi.
Yolculuğu bitmek üzereymiş gibi görünse de, Savruş’un ruhu hala yeni hikayeler için açtı. Rüzgar bu kez onu yanardağ eteklerine taşıdı. Yanardağdan yükselen duman ve lavların görkemi, evrenin hem yaratıcı hem de yıkıcı gücünü gösteriyordu. Yanardağın eteklerindeki sıcak toprak, Savruş’u kabul etti. Bir lav akıntısının kenarına yakın düştüğünde, ısının dansını hissetti.
“Burada her şey yeniden başlar,” diye fısıldadı bir lav parçası. “Küllerden doğan toprak, yeni bir yaşam için zemin hazırlar. Hareket, bazen yıkım gibi görünse de, aslında bir yeniden doğuştur.”
Savruş, bu sözlerin yankısını hissetti. “Benim yolculuğum da böyle,” dedi. “Her durak bir son gibi görünse de, yeni bir hikayeye kapı açıyor.”
Sonunda, Savruş rüzgarla birlikte yeniden bir çöle ulaştı. Ama bu kez farklıydı. Kendini diğer kum tanelerinin arasında tanıdık bir yerde bulsa da, ışığının farklı parladığını hissediyordu. Serttoz ona baktı ve sordu: “Hepimiz gibisin, ama farklısın. Yolculuğun sana ne kazandırdı?”
Savruş gülümseyerek yanıt verdi: “Ormanda ahengi, dağda dönüşümü, vadide sabrı ve okyanusta dengeyi gördüm. Fırtınanın içinde ise kaosun dahi bir düzen olduğunu öğrendim. Yanardağda ise hareketin hem bir son hem de bir başlangıç olduğunu anladım. Hareketim, beni bu evrensel hikayenin bir parçası yaptı. Ben hala bir kum tanesiyim, ama artık bu çölün ötesinde de bir anlamım oldu.”
Rüzgar yeniden estiğinde, Savruş kendini yeni bir yolculuğa bıraktı. Bu kez, hareketin sadece bir başlangıç olmadığını, aynı zamanda evrenin sürekli bir hikaye anlattığını biliyordu.
Bu hikaye hiçbir zaman bitmeyecekti, çünkü her hareket, yeni bir hikayeyi başlatıyordu.
