Bodrum’a gelen her yolcu gibi başlamadı Cevat Şakir’in hikâyesi. O, sürgünle indi bu kıyıya; ama kökleriyle kaldı. Yanında sadece defter kalem değil, tohumlar, fidanlar ve doğaya duyduğu derin bir inanç vardı. Bu topraklara ılgın ağaçlarını o dikti. Denizle karanın kesiştiği yerlere; yazın sıcağıyla kavrulan kıyılara. Bilirdi, Bodrum’un serinliği gölgede değil, o gölgenin kıymetini bilen ağaçlarda saklıydı.
Bugün ben, onun diktiği o ılgın ağaçlarından birinin altına uzandım. Gökyüzü, Bodrum’a özgü o içtenlikte açık mavi; denizse turkuaza çalan duru bir sessizlikteydi. Ilgın, gölgesini cömertçe yaydı üstüme. Ne gösterişliydi ne de iddialı. Lakin oradaydı. Varlığı, bu coğrafyanın dokusuna sinmişti.
Cırcır böcekleri hep birlikte çalmaya başladı. Tek tek değil, sanki büyük bir yaz korosunun içinde gibiydim. Bir ritim tuttular ve o ritim zamanla zihnimin temposuna eşlik etmeye başladı. Ne bastı ne dağıttı; sadece dengeledi. Duyduğum her titreşim, bedenimi gevşetti, zihnimi sadeleştirdi. Gözlerimi kapattım. Ne düşünmem gerekiyorsa geldi, ne hissetmem gerekiyorsa oldu. Fark ettim: huzur, herhangi bir arayışta değil; doğru yerde durabilmekteymiş.
Bir ağaç, bir böcek ve bir deniz… Hepsi yerli yerindeydi. Belki de Cevat Şakir tam olarak bunu anlatmak istemişti. Bodrum’u güzelleştirmek için değil, yaşanır kılmak için ılgınlar dikmişti.
Cırcır böceklerine gelince… Onlar yazın sesi değil, yazın ta kendisi gibiydi. Her biri küçük bir çalgıcı, her biri ritmi unutmayan bir hatırlatıcı. O ağacın gölgesinde sessizliği onlar kuruyor, huzuru onlar tamamlıyordu.
Sıcakta suskun ılgın ağacının gölgesinde, cırcır böceği ses verir doğaya. Biri kök salmış, diğeri ses salmış; biri görünmezden huzur, diğeri duyulandan yaz yaratır.
